Presentación de “55 mentiras sobre da lingua galega”.

Na mesa, Xavier Roo, Xaquín Freixeiro, Manuel Agra e Susana (non lembro o apelido, desculpa Susana).

Polo que se comentou dende a mesa, e máis aló das ganas de batalla, que ao cabo é o que nos une, o libro promete moito.

Mesmo con falsa convocatoria (leváronnos da biblioteca ó Multiusos), aí andabamos.

Nin os amigos conseguen despistarnos  ))

Mil primaveras prá nosa lingua !!!!

as aulas e o despacho from SonCine on Vimeo.

Xornadas de Formación, coa asistencia de Don Anxo Lorenzo, mandamáis de política lingüistica (?) da Xunta, e dabate posterior a súa ponencia. Seica se lle esgotou a cordialidade a última hora. É o que ten pórse a discutir con xente acomplexada… ))

Moitas cousas importantes veñen sendo así. Moito deseño. Todo medidiño ao milímetro. Ao dispór do mais parvo do mundo. E se non andas ben dos cadrís, tranquilo. Temos planos inclinados, coma o Akenatón aquel.

Moito conto.

Ao cabo, os ángulos de embaixo teñen ben pouco que ver cos de enriba e a cousa ven sendo moi esbarosa. Casualmente. O pior de todo é que cando rematas a travesía ves a dar ao mesmo sitio no que estabas.

Pero bonitiño queda. Ou?

Vai unha enquisa: Cántas sillas de rodas baixan por aquí?

Vai outra: Cántos porros?

(Ollo: Non asociar sillas de rodas con porros. Non ten nada que ver).

Se cadra xa non se pode saír da casa se ún leva os ollos medio pechados por mor dunha resaca, ou resulta que os amigos torcen o fuciño se por embaixo da chaqueta non xorden, abraiantes, uns adubíos dourados deses que disparan faíscas nas galas onde se conmemoran as xa inumerables crises do cine español.

A miña nai xa hai moito tempo que non sae á rúa co mandil. E se lle preguntas cál é o problema, hache dicir que non lle gusta e morreu o conto. A imaxe naceu pra nos facer escravos. E mira que hai tempo que non paramos de fitar pra todo o que nos chama a atención, que é xustamente iso: todo. Pero agora a cousa é diferente. Agora as pedras tápanse con peuvecé, as madeiras xa non resultan prácticas e as vellosidades (tamén chamadas vulgarmento pelos) resultan moi pouco correctas. Son outros tempos.

Onde se viu que unha rapaza sexa un anxo se non ten uns ollos de cor azul (cobalto), unhas pernas de cento-e-pico (pulgadas) e o ván sinxelamente inexistente (non-existing que diría Alberto)? Cómo vai ún andar pola vida se levanta menos ca un pivot do Obradoiro, ou non pode fachendear dun coeficiente corporal de menos de vintecinco? Que digo eu que por qué non deteñen a Baltar. Por anano.

Mesmo na compostura se nos poñen as cousas xa moi difíciles. O outro día quedei medio pampo cando unha rapaciña veu recriminarme por me rañar en público. (Non onde estades a pensar. A hixiene non é negociabel). Non lembro ben se foi pola cabeza, ou as orellas… non sei. O caso é que se me quedou unha sensación como de recén exilado pero sen saír da casa. Pasou a cousa. E hoxe ando a preguntarme se non estaremos a dividir o mundo entre a perfección e todo iso que vai ficando “antigo e obsoleto” por escuras razóns. Escuras e alleas, creo.

Pois diredes o que queirades. Pero a mín este espectáculo das humanas imperfeccións resúltame máis próximo, máis meu (non direi noso, non vaia ser o demo). Mesmo esperta tenrura. Ou?

Velaiquí o comentario de certo columnista do Xornal, verbo da utilización do galego e o castelán nun determinado colexio

(http://www.xornal.com/artigo/2010/01/18/unknown/galego-nos-centros-onde-problema-non-entende-leis/2010011821272100153.html )

 

“O bilingüismo é, entre os mestres, exemplar. Falan en galego e contestan en castelán, falan en castelán e contestan en galego. Sen problemas”.

Enténdese que este rapaz é dos nosos, ou?  Cristodediós…

Teño pra min que o que nos vai afogar ben axiña é a ignorancia. Hai ventoladas eternas de ignorancia, furacáns, diluvios, unha puta fartura de ignorancia. Se se comera, non habería máis fame no que queda de historia do xénero humano sobre da terra.

O pior do caso é que seguro que anda todo fachendoso pola demostración. E parta un raio se non lle han dar unha medalliña non tardando moito.

Ala !!  Mandade chover e a ver se non para nunca !!

 

Porque hai cousas que non teñen xeito nin explicación. Porque hai xente desvergoñada que non ten problemas á hora de ocupar un cargo nun goberno que se di galego e logo atenta contra da que tería que ser a súa propia lingua. Porque non merecemos un goberno que máis parece unha BANDA DE PIJOS !!  E acabouse. 

Porque estamos orgullos@s de ser g a le g @ s e queremos que se nos note ben. Precisamente  cando falamos !!

Ben, como comprobaredes nos comentarios da entrada anterior, a intrépida reporteira non andaba tan anguriada como eu supuña. Quedaron probas da fechoría. Aquí quedan por dúas razóns: por darvos envexa e por invitarvos a seguir os nosos pasos. É toda unha experiencia !!

 

Supoño que fará parte desa típica e tópica contradicción que nos move. Respiramos branco, pero o que botamos pra fora pode ser da cor que lle cadre. Perdoando o protagonismo, eu son ateo. Seguramente porque cando fun facer a “mili”, tarefa noxenta se mire por onde se mire, non me acodeu nin dios.

Góstame Saramago. Tamén a súa versión feminina, Sara Mago, que ten moita gracia según na boca de quén. Lin aquela novela súa (a del) de tanta sona, Memorial do Convento. Namorei figuradamente das suas paroladas sen fin, sen puntos nen comas e tería namorado literalmente se fora un pouco mais xeitosa (ela), pero iso xa sería pedir de máis. O caso é que dende que pasei por esas páxinas non son quen de ver unha catedral coma o que é sen máis, porque don Xosé ten toda a razón. Son moito máis ca pedras.

Pero é que eu non contaba con isto. É tan incrible que non acabo de dar crédito. Eu son dos que afirman que o Camiño de Santiago é unha carallada chea de coches e estradas que cheiran a chumbo e morreu o conto. E se tes aquela cousa de “facer o Camiño”, págache a pena dar unha voltiña por Trabadelo, que está aquí mesmiño e son uns kilómetros de nada, rapaz. E logo sumas a ida e a volta e contas que fixeches un tramo do Camiño, e a ver quen é o chulo que che cala a boca. Ou? E de súpeto teño pinta de pelengrín? Eu, que baixo os santos en ringleira a cada volta que Rajoy anuncia un desastre?

O campaeiro de Mondoñedo non ten por qué saber tal cousa, iso é certo. E se cadra teño pintas de curiña. Non pode explicarse doutro xeito a razón de que me (nos) recrutara, a falla de pelegríns de mais calado.O caso é que alá vou, alá fun (fumos), polos estreitos e pedregosos banzos da catedral de Montoñedo. A quen se lle conte… Estaba contente. Non sei por qué. Se cadra encheume de satisfacción visitar sen querer unha das páxinas importantes da nosa historia, sempre agochada na outra historia, a dos vencedores. Sei que case vin diante de min as figuras pantasmais daqueles que demoraron abondo para abortar de facto o perdón pra Pardo de Cela, que dín que era algo comenencioso, pero era noso. Por aquelas tebras estreitas rubín (eu !!) á torre de Mondoñedo. E ainda fun quen de tirar da corda da campá. Xúrovos (permitídeme) que da medo vela abanearse alá enriba, con todo aquel peso e aquel xogo de forzas contrarias ou complementarias, centrífugas, centrípetas, qué sei eu… Subir, acompañar. Baixar, tirar. Sinxelo, si, pero mete medo.

Xa postos a ter sorte, creádelo ou non, mesmo lle dei corda ao reloxo. Olliño… dous contrapesos de cincocentos quilos pendurados nun pozo escuro de treinta metros, ou coarenta… Hai que botarlle peito, coller aquelo coas máns mirando unha cara a outra e meterlle tralla mentres haxa folgos. E deixalo parar moi amodiño, porque se non, liámola boa. Como volo conto.

Este bon home explicoume tamén como se apañaban pra abanear a outra, a Paula, a grande campá da catedral de Mondoñedo. Dous mil cincocentos quilos, que se di logo. Mirade como será que houbo de sustituir o badallo orixinal da peza por outro de madeira, porque non había cristal que resistise as vibracións. A man non abonda pra abranguer aquelas paredes de bronce. O caso é que alí deben guindarse dous homes con mais cencia da que teñen moitos sabiondos, pra botar a andar aquelas toneladas de relixión. E sen un can de compensación. Así son as cousas nos tempos dos pcs, os ipods, as cams e todas esas caralladas, aínda que poida parecer o contrario.

Emocionéime, oes. Pra min que xa andaba pensando en pasear diante dos vosos fuciños, fachendoso coma un galo fodón, a sorte que chego a ter ás veces. Mágoa que non houbo quen me inmortalizara. Esta amiga que vedes tampouco é moito de misas e eso. E por decilo todo non é das mais partidarias das alturas. Pero rubiu coma unha tola pola torre enriba e ainda foi quen de tocar con bo xeito e millores ganas. Cando chegamos embaixo tiñamos cara de “flipaos”. De feito tardamos en pechar a boca un bo cacho, e creo que foi porque María (que tampouco saíu na foto) nos chamou a atención.

Non sei qué foi, pero sei que os dous tiñamos a forte, a abraiante sensación de ter recuperado dun xeito cáseque epidérmico, algo que pertence á historia verdadeira de todos nós, como se poidésemos volver atrás no tempo e vivir aquelas vidas que as crónicas oficias condenaron ao anonimato.

Haberá quen presuma de bo viño, de habelencias de galán, ou de domador de feras mais ou menos salvaxes. Eu, perdonando o protagonismo, deille corda ao reloxo da catedral de Mondoñedo. E mais toquei as campás. Creádelo ou non.

Non é fume !!

 

- Pois terás unha plumaxe que mete medo. E non hei discutir as túas habelencias eróticas. E se cadra estudiaches co bigotes ese. Pero imos cara o 2010 e as gaivotas vivimos 20 anos.

- …

-  Co da división azul pasácheste, rapás.

Considero que unha obra de arte impresiona moito máis cando fuxe do artificio, de todo ese rebumbio de aduvíos innecesarios que adoitan colocar hoxe os tipos listos da industria en todos eses productos que nos queren vender. Por enriba de toda esa trapallada hai xente cunha sensibilidade exquisita, e cancións que non chegarán a ningun “top-ten”, pero que emocionan dunha maneira extraña. Emocionan tanto que resulta doado decatarse de que a industria é eso: unha industria. E a arte é outra cousa. E acabouse.

Considero tamén que a industria aproveita a tremenda atracción das imaxes (son unha vítima agradecida desa enfermidade) pra introducir nos nosos miolos consumistas a dualidade “top-ten” / corpo perfeito. Logo resulta que a loira despampanante non sabe cantar, pero como sacude as nádigas quenindiós pois xa quedamos todos contentiños. Noxento.

O Lenine, por sorte, non ten un corpo perfeito e mesmo resulta algo feocho. Ata que abre a boca e entón queda ún coma apalambrado, mirando pra o ár coma se choveran volvoretas… Naturalmente isto son cousas que lle pasan a este que vai comigo, pero se cadra non me pasan só a min… Xa diredes.