Non teño idea de por qué o frío pode resultar tan anguriantemente claustrofóbico. Ou por qué ás veces resulta así, e outras, outra cousa calquera, pero anguriante sempre. Pregúntome por qué as nubes son ás veces coma un sudario, e outras, coma o aloumiño dunha muller que se entrega dende o corazón, coma unha desas prendas de la que recibes cando estás a piques de axiarte por fóra, ou pior aínda, por dentro.

Ás veces teño tanto medo (nunca hei saber por qué) que fico paralizado embaixo destas nubes mouras de algodón, detido, abraiado, esperando que a choiva aporte algún alivio… e non podo comprobalo por trás da fiestra que eu mesmo veño de pechar…

Cando por fin descubro un chisco de familiaridade nas pinguiñas miúdas que embazan os cristáis, cae unha escuridade conquistadora sobre de todas as cousas, e a pouquiña esperanza que nacera, morre sen compaña na profundidade impenetrable da tebra. E xa non hai máis nada.

O pior de todo é saber que podes chegar a ser o teu propio carceleiro. E nin siquera precisas unha razón moi clara. Abonda con seguir os teus pasos sobra da neve, esgotado de frío e sen valor para ollar máis lonxe, onde a luz espera inútilmente a túa chegada.

Eu sei que o mundo non é así. Pero ás veces, pareceo.

Foto atopada en http://retalesdeunavida-neith.blogspot.com

Non hai tanto que me facía eu unha pequena reflexión no tocante ao asunto este das fotos. Andaba  teimando naquelo que decimos tantas veces de que  ”as luces altas desvían a atención do motivo principal”, que ven ser un dos problemas máis frecuentes no mundiño este da fotografía. E ocorreuseme pensar que só desvía a atención quen non ten o bon xuicio de prestala toda cando convén. 

Porque quen presta a atención debida, como quen le coa debida atención, é quen de sacar as conclusións que a outros lles resultan imposibles. E mesmo te aforras ter que ler o País ou a Voz (?) de Galicia.

E quén me había decir a min que ía rematar “marujeando” no me propio blogue… Ao que se chega, miña naiciña…

 

Foto da edición dixital do País. do 12/12/2011 – Revista Sábado, “Casada con el enigma”.

http://www.elpais.com/articulo/Revista/sabado/Casada/enigma/elpepirsa/20111210elpepirsa_2/Tes

 

Botou andar antes de que a porta batera contra dos ferros fríos, mentres o vento levantaba páxinas dun xornal abandonado nas louxas da beirarúa. No ár unha certa atmosfera de irrealidade de vila perdida entre os montes que xa non coida ninguén. E qué hei facer eu se da lle por marchar de vez. Se me abandona.

A megafonía da propaganda electoral enchía todo dun cansazo insufribel, esmagando as esperanzas dos días, indiferente e inútil, frívola, abouxante. Pinguiñas caendo dun ceo fronteirizo, encaixado entre os bloques de apartamentos e os montes ao lonxe. Nunca souben ver os sinais. Pensei que abondaba co lánguido transcurso dos días á beira do lume do fogar. Mírate agora, á volta de trinta anos de convivencia…

- Vaste mollar, Manuel.

- Queira Dios.

O veciño fitou cara atrás adiviñando un aquel de desamparo na declaración e seguiu camiño co paraugas ben perto do corpo por mor do vento caprichoso. Bulían os pícaros por entre a pouca xente de camiñaba na procura da casa, ou da tenda, ou de ningures. A ningures é onde quere ir, a ver qué carallo anda a buscar agora á súa idade, mal raio me parta, tanto traballar pra atoparme agora con este sambenito.

Podes contar con nós. A nosa voz será a voz dos que nunca son escoitados. O camiño terá que ser percorrido ombro con ombro, homes e mulleres alzando unha soa voz…

- A puta que te paríu… 

Ollouno con certa prevención a rapaza que saía do portal, co paso enérxico e o aspecto limpo e xuvenil. Tería sido imposible atopar dous seres tan distintos. El, encabuxado na perspectiva da derrota total e definitiva, as mans acubilladas nos petos, orfas de calor, abandonadas. Ela con presa e unha faísca de lume nos ollos azuis, as fazulas cálidas e rubias por un aquel de excitación. Ela acomodándose no habitáculo do utilitario blanco, prístino, accionando o intermitente con urxencia, atendendo ao que ocorre adiante e atrás, disposta para aquelo que anda a buscar. Ela soa, atenta a miles de futuros, aberta e fachendosa. Ela descoñecida.

Pasou o coche amodo, a carón do home das mans nos petos e o paso preguiceiro. Mirou ela mentres o cristal atopaba o seu tobo entre o metal branco e abrillantado. Mirou el, triste, como quen ve pasar unha bandaba de patos dende o patio dun penal. Zoou o vento entre as farolas carregadas coas imaxes dos líderes de ningures. Choveu con máis enerxía e o home camiñou os seus mesmos pasos cansos sobre das louxas manchadas aquí e alá polas pingueiras grises do ceo.

Chegou fronte da casa da infancia, parou os pasos e fitou aquelas dúas portas e a fiestra no medio. E se acaso finou aí a miña vida hai tempo, e non fun quen de darme conta. Camiñou outra vez, acenou coa cabeza cara o que erguía a man do outro lado da rúa. Ollou para o reloxo da torre da eirexa cando a campá ceibou aquela voz de bronce cara os vales. Eran as catro e a el pareceulle que xa foran as catro moitas veces.

O tempo anda a dar voltas por enriba de nós, non sei se por embaixo. Hai quen di que non son voltas, porque nunca volve ao mesmo punto. Que son espiráis. Esas revoltas infinitas que semellan remitir ao principio dos tempos.

Este camiño témolo feito ducias de veces, sen cansar, cando aquelo de ter unha doenza medianamente seria implicaba percorrer cento trece kilómetros pola estrada de Trives, coas súas voltas e reviravoltas sen contar, non coma aquela de Fonsagrada que din que ten un número exacto e preciso que todo o mundo coñece.

Hai quen quere volver tamén ao principio dos tempos e ven contando aquelo de que sabe ben o que fai. Que as cousas van estar millor así, que teñen boas relacións cos de Ourense, e que son xentes importantes, desas que din “buenos días” no cando do bon día humilde do proletario. Contra desa xente berraban onte moitas gorxas de tódalas idades. Andaba eu sorprendido de ver berrar de novo estas gorxas por enriba dos sesenta, e a carón delas algunhas por embaixo dos 20, quén decía non sei qué da xuventude…

Tiven a impagable sensación de estar entre cidadáns, que non mandados. De xente que sabe que toca pelexar polo noso e xa non queda na casiña. Hora era. O único que non me gustaron foron as consignas, e debe de ser que anda ún algo canso das vellas rimas de sempre. Porque sempre é tempo demáis. O espontáneo “Feijoo, atención, que somos mogollón” soaba máis fresco, seguramente por vir das voces máis noviñas, pero tampouco imos facer diso un problema.

Pensei nos que non andaban con nós, porque xa lles contaron os partidarios das cousas ordenadiñas e uniformadas, que estas son movidas dos sindicatos, que queren mandar moito no hospital. E cavilei que de ter que discutir o asunto con algún deles, teríamos leria para rato. Daquela ocurríuseme que non hai que pensalo moito. E saíume en verso.

Xa fomos, xa volvemos, e ben vos coñecemos. Mágoa non ter millor voz.

Foto: Manifestación pola Sanidade Pública e contra da chamada Área Concertada. O Barco, 27 de Outubro de 2011

Onte tiven que encher unha desas enquisas de obrigado cumprimento. Non me creredes, pero alí preguntaban se a miña casa tiña un cuarto de aseo con inodoro. Pouco máis adiante insistían. Dispón a súa casa de ducha ou bañeira?

Non sei por qué me deu por pensar nas fachendosas declaracións dos nosos amados gobernantes dos últimos cen anos. Somos un país De-Primera-División. Campións do Mundo Mundial en non sei cantas disciplinas. “LaCaña”, tío… Pero os do Instituto de Estadística preguntan se cagamos de campo ou na casiña, desculpando a expresión.

Debe ter a sua cousa isto de mangonear nos cacharriños da información coma quen xoga ás bolinchas. Por non falar de xogos menos inofensivos.

Foto por Elena Pingarrón (Etimologías.dechile.net). Letrina do s. III a.c. no porto de Ostia.

Agora que polo mundo anda espaiado este cheiro a misa en latín, a bandeira de cores sanguentas en máns de heroi ultramontano, é a hora de saber se somos moitos ou somos pouca cousa.

Os mequetrefes que nós mesmos colocamos nos púlpitos do mundo discuten onde é necesario estear as murallas, recebar as paredes, fornecer de formigón os núcleos vivos dese sistema chamado Sistema. Ninguén sabe para qué, pero todos levan a cara seria, circunspecta. Bronceada tamén, non todo ha ser reflexión.

Os operarios afincan as grandes trabes contra das paredes do mundo, coa cabicha pendurando dos beizos e o sorriso escéptico dos mandados. É o que se chama un traballo ben organizado.

Nos conventos, os frades e as relixiosas seguen alimentando a filosofía que os retirou do mundo. Alguén tiña que ser santo neste Entroido dos séculos.

Emilio Botín, mais mundano, promete chantar dous edificios cubistas no medio e mitade do porto de Santander, comunicados por un paso elevado de inédita factura co mesmísimo Banco de ídem. Un dos piares do mundo, seica. Batide palmas. Sede agradecidos.

Una parella descansa, agardando a chegada do ferri que os ha devolver as illas do frío Mar do Norte. A ollada dela percorre de vagar as pedras de granito asulagadas pola luz violenta da mañá. El cunxura o mundo recitándolle poemas, cunha voz mesta e cecáis fatigada. Se cadra hai esperanza…

De fondo, os montes, agochados datrás dunha claridade profética, cegadora, proclaman ter visto antes cousas parecidas. Telo visto todo. Case se pode decir que aborrecen.

http://actuable.es/peticiones/asina-que-manuel-fraga-non-teña-unha-rua-compostela.

Sempre pensei que a esquerda nunca se tomou moi en serio isto da información. Quedáballe lonxe. Eran os poderes fácticos, o inacadábel, e aínda por enriba, o inimigo. Cáseque un tabú. E a esquerda sabía, e sempre soupo, que o xuizo das xentes pasa necesariamente pola información. Pensas o que sabes, o que escoitas, o que les, o que che di a tele e os xornáis.

E agora, que nos quedamos sen xornáis en galego, polo visto algo mudou. Certo que hai moitas máis cousas que están a mudar. Xa non serven moitos mecanismos que hai pouco servían pra algo. A cadea clásica da información anda agora algo confusa porque a tecnoloxía está a darlle armas a quen non sospeitaba que podía chegar a ter semellante posibilidade.

Nesta circunstancia nace a posibilidade dunha publicación en galego, Sermos Galiza, apoiada por xentes da cultura e da política (nunca foi mala a política que se fai de cara á xente) que, amáis de ser un xérmolo de espranza pra quenes vivimos precisamente da espranza, ven rachar con esa vella e funesta tradición de deixarlle esa ferramenta á competencia en exclusivo.

Bo sería que a espranza chegara a concretarse. Pra iso, compre axudar de maneira ben concreta, e se os cartiños non chegan, seguro que hai algún outro xeito de botar unha man, agora que os teléfonos mobéis e as redes sociáis son quen de competir cos vellos elefantes editoriáis do tardo-franquismo.

Xa ía sendo hora.

http://sermosgaliza.blogspot.com/