Non lembro quen me dixo que semellaban confesionarios.

E vou e dígolle, “De feito levan o cura dentro”.

E quédome tan pancho.

Hai días que non sei quén raio me goberna…

 

Foguetes polo ár, estouridos de festa, as crianzas envolveitas en tecidos mornos, rechamantes. Cores brancas no peito de homes e mulleres, e sorriso de permanente. Non falar de hipotecas ou de amores defuntos ou lixos na lembranza ou débedas que levaron o sono. Vivir é ouvir á banda, desfrutar da doce disciplina das notas clarinete, das nubes de algodón na boca dos cativos, dos pasos que se xuntan nun vals que afasta as tebras dos cavorcos cotiáns.

Adentro, na memoria, os paxaros dos tempos a chiar pola conta dos anos que non para, polos ollos que foron non sei onde, e ficaron aló sen tan siquera mandar dúas letriñas, lonxe pra sempre da tenrura das mans e da pupila que noutro tempo era a fonte de todo. Na boca unha tristura fonda de calendario, a pegada do vento que abre camiño cara unha estación onde a luz vai esmorecendo ao compás das cousas que non volven, e o reloxo vai levando conta das perdas e as derrotas, as perdas e as derrotas…

O corazón acouga na ledicia fuxidía do sol do outono que agallopa entre as músicas das noras, e nos ollos naceu un veo gris de melancolía.

 

Non vale un día calquera. Ten de ser un día morno, vencido xa o verán, unha tarde, para ser máis precisos, na que o vento teña un aquel de silandeiro, de cómplice afoutado e incondicional. Unha tarde na que as lembranzas estean prohibidas, ou cando menos durman un sono lene, lonxe das angurias do futuro, ou do pasado, que tamén as hai.

É bo que sexa un cómaro, un outeiro onde a vista poda espallarse sen medo. Se cadra unha capeliña mais ben deixada da man dos deuses e dos homes, arrodeada de oliveiras que vixían os catro unto cardinais volvéndose de cando en vez por ver se anda alguén pola veciñanza, á espreita, que esa é a razón das suas veas de madeira atormentada e cáseque mística, ruín na apariencia, máis invencíbel.

É entón, neses últimos minutos nos que o día pecha as portas e a noite acolle cobizosa a pegada lúbrica do sol, cando é posibel decatarse de que hai una paz que non nos pode arrebatar ningún imperio.

(Fotos: Capela de Sta. María e encoro de S. Martiño. Petín – A Rúa, terras de Valdeorras.)

 

Debe de haber uns cantos miles de maneiras de sentirse mal. Hainas que teñen que ver mesmo co tempo, ou iso din. Outras, co estado das finanzas. Outras co estado das afectividades, sempre complexo. E logo hai outras que cáseque nin se poden explicar, porque por moitas voltas que lle deas, non acabas de saber.

E logo están aquelas que se poden identificar sen problema de ninguna clas. Asumilas é outra cousa. Aquelo de decir, “é que non me aguanto”, sabendo positivamente que se o contas non hai quen cho crea.

Eu, ou este que vai comigo, vai ti saber, porque que non son quen de afirmar  se o coñezo de verdade, levo un par de semanas sen pc. Ou pérsonal compiuter, que din os máis modernos. E sinxelamente, non me aturo. Estou por presentar unha denuncia contra o que ven de escribir estas letras.

E se non o fago é porque non teño ordenador. Aí estamos !!

(E sendo “pérsonal”, o do traballo non conta, xa comprenderedes).

O novo piso tiña unha vantaxe. Había un bar embaixo dos que reparten comidas a domicilio. Ía fartiño de cociñar e non se me daba especialmente ben. Houbo que nogociar co dono, que era un tipo difícil de roer. Estaba a piques de claudicar cando contratou unha cociñeira. Loira ela, casualmente, entradiña en carnes, pero moi feita. Fíxose co control deseguida, ata o punto de que o home case desapareceu do bar, non sendo nos días de partido. As negociacións coa loira foron máis doadas do esperado e se ben se limitaron ao principio ás comidas, pronto afectaron tamén a algúns aspectos da miña existencia que andaban desatendidos. Non houbo nin que falar. Un día pregunteille como se chamaba. Estaba apiques de meterse na cociña. Parou os pasos, ollou pra mín coma quen recoñece a alguén da familia, abríu o bolso e pasoume unha tarxetiña con letras negras sobre dun fondo vermello moi rechamante. Chámaste Mari Carme? Chámame Marica. Pois Marica logo.

Chegou o luns, quen raio o inventaría. Non fun votar. Ando desganado coa vida, así que as eleccións non consiguen máis do que a vida pode. O carcamal sí que foi. Saíu do cubil a contarllo a todo o mundo, tamén a nós. Está que non lle colle un garbanzo no cú. Parece que gañaron e anda contento. Iros a descansar. Pero don Manuel, si todavía… Que os vayáis, no me repliques. O paliducho disimula, pero remata por escaquearse. O meu compañeiro xa tirou coa ferramenta antes de que rematara a frase, de maneira que houbo que miralo de retranca para que recollera cando menos. Aínda non pasaron cinco minutos e a casa quedou baleira de operarios ou empregados que poidan anoxar á persoaxe de dentro, non sendo a imprescindible Encarna.

Nen as paredes son quen de deter o son dun aria wagneriano que asulaga o chalet mentres os polis se achegan ao tanque de fóra. Está baleiro. Os pasos do paliducho toman a dirección do restaurante da praia e unha idea róndame no miolo. E se marchas con estes? E logo? Vou revisar o aillante da parede de fora antes de liscar. Deuche agora polo perfeccionismo, ou? Dasme o teléfono da túa nai? Vai pró carallo. Esta xente nova pensa que sabe moito e seguramente terán razón. O problema é que non lle atopan utilidade. Vaise cara o poli, que encolle os ombreiros cando lle pregunta e acena cara o restaurante deixando a decisión nas mans do compañeiro.

Pásolle os dedos ao revestimento do cable na parede, percorrendo o perímetro ata chegar á parte posterior. A entrada á terraza quedou aberta. O millor será avisar ao xefe direitamente, por non liar mais a cousa. Achégome á cristaleira e sorprendo a danza algo estrambótica do vello, que abre e pecha os brazos seguindo o rimo da música. De onde sacará tanta vitalidade… De súpeto párase,  baixa o volume do equipo e chama pola sirventa. Aparece ela, falan un instante, e queda algo parada. El protesta bracexando no ar con desesperación. A pobre da muller carrexa libros, pesados, moi voluminosos. Para diante do escritorio e vainos colocando a xeito de banzos en pequenos grupos ata chegar á altura de mesa, rexa coma un trono artúrico. O vello repasa visualmente a enxeñería e despídea sen contemplación mentres ela protesta inútilmente. Logo retira algúns documentos cara un recuncho e volvendo onda o aparello da música, sube de novo o volume.

Este modesto operario non é quen de dar crédito cando todo o peso desta personalidade que din fundamento esencial das Españas axeónllase riba da primeira ringleira de libros, fai o sinal da cruz, e abre os brazos ollando fondo cara o ventilador, desafortunadamente interposto no camiño do ceo. Despois érguese, refuga a vulgaridade das zapatillas e cunha abraiante axilidade trepa polos banzos cheos da sabiduría do tódolos sabios das Alemanias, Britanias e vai saber cantos mundos maís, ata chegar á mesa-ceo, transido pola emoción e transformado nun ser superior. Alí o aria envólveo nunha nube infinita de grandeza. Os brazos suben e baixan coa enerxía e a habelencia dun Karajan calquera, ata que por unha desgracia do destino un deles fai chegar o extremo do cinto da bata ata as aspas do muiño de vento pendurado do teito.

Quere a fatalidade que o aria chegue ao seu clímax no momento no que o ventilador envolve rápidamente o tecido e fai ascender o corpo do infortunado, que, sendo moito mais pesado na súa parte superior, campenea no ar e queda finalmente suspendido do teito, xirando sen moita gracia e amosando a cor vermella dos calcetíns contra da blancura impoluta do teito. Hai ruido de pasos na entrada, de onde xorde a voz da sirventa cun aquel de inquedanza.  El, recuperado da sorpresiva ascensión aos ceos, berra. ¡¡ Encarnaaaaaaaa !!

A wagneriana solista asulaga os ouvidos dos garda civís cando a porta se abre e a sorpresa paraliza aos primeiros en chegar ocasionando un pequeno tumulto na porta do salón, que finalmente se resolve con algunha caída e un taco que outro.  Cagoenlaputa, Márquez, me has pisado hasta el alma, cabrón. O corpo do insigne da voltas no ar inocentemente, mentres o ventilador teima por seguir o seu camiño, irreductible. As mans buscan o interruptor adecuado e axiña pasou todo. O vello, superada xa a pior parde do desagradable incidente, volve ao seu ser.  Bajadme de aquí de una puta vez, que os mando a la cárcel como me llamo Manolo.

Dende fora, na ampla terraza, todo parece xa controlado. Non sendo este espectador, aínda abraiado pola visión da senlleira figura acaneándose absurdamente no ar perante a mirada dos servos. Alguén procura unha escada. A dos electricistas, di Encarna. Os polis reclaman á cabaleiría polo móbil. Os civiles, á súa. O vello alporízase.  ¡Bajadme de aquí!

Cando deixo o lugar, case morto da risa, non deixo de pensar que a vida ten de ser moi diferente pra esta cras de xente. Ningún ventilador que a min me acorde tería sido quen de soportar traballos tan pesados.

F I N

 

Aquela Rosa abriu unha porta diferente na miña existencia. De súpeto, a sabiduría infinita do Ulianov aquel rematou por ter un valor tan relativo que resultaba abraiante comparar aqueles tempos cos de meses atrás. Un día tiven que me ripar por una canella cando estaba a piques de ser abordado polo responsable de célula daquela tempada, que debía de andar algo confuso no tocante á miña fidelidade ideolóxica. Decateime que as mulleres ollaban pra min. As loiras moi especialmente, e case sempre cunha faísca de picardía que se lles escapaba polos ollos. Aquelo traíame decote coa boca aberta. O traballo resultou ser unha cousa á que sinxelamente terminas por afacerte. Daquela todo resulta máis doado. É como aprender a facer as lazadas dos zapatos. Chamoume un día o encargado. Estou contento contigo rapaz, ti estás a gusto? Non hai queixa. Vouche subir un pouco a prima. Agradécese. Baixou a voz. Non botarás de menos á Rosa, ou? Enconllín os ombreiros e sorriu. Non se pode ter todo, rapaz.

Aquel mes non quedaba ninguén na cola cando fun cobrar. A Rosa deulle volta á cadeira cara a parede cando me viu entrar. Mira quen está aquí. Calei, que era o que me decía a miña nai que fixera cando non sabía que decir. Seguía enredando entre os papeis das estanterías sen atopar o que percuraba. Onde carallo o metería. Ás veces decía tacos a Rosa. Cando se abaneaba enriba de min decía obscenidades de seguido, en castelán. Case me deu a risa de pensalo. Xirou cara a mesa e inclinouse pra remexer no caixón mais fondo da mesa. Puidenlle ver os calcetíns pola canal do peito. Tiña un peito precioso. Miroume cando se endereitou e daquela entrou unha compañeira. Veña de gana que non es tí só, rapaz. Deume un sobre pechado e unhas cantas moedas e despediume acenando coa man no ar. Tropecei coa rapaza, morena, de boa estatura. Tiñaa visto por entre os estantes dos repostos, na nave do fondo. Parecía tímida pero tivo que levantar a vista por non enredármonos un no outro. Na miña vida vira ollos semellantes, por mais que non deixou que os contemplara mais ca unhas décimas de segundo. Pero qué che pasa? A Rosa protestou. Non sei qué lle vin nos ollos que me fixo sorrir maliciosamente.

As alarmas funcionan todas de xeitos semellantes. O movemento, a calor que despiden os corpos, ou a interrupción dunha raiola de luz fainas saltar provocando unha verbena que xa quixeran os Satélites. O caso é que a demostración só debe chegar a producirse despois da instalación. É o lóxico. Vai ti saber qué faría o namberguán este. O caso é que sae o paliducho do seu cuchitril e móntase a marimorena. A ver ho… qué carallo fixeches? Volve subir pola escada sen dar resposta. Non o entendo, di. Pois é doado, saltou a alarma. Cando me mira deste xeito lémbrome da Rosa. Creo que pensaba que certos órganos teñen capacidades ilimitadas, e cando comprobaba que no meu caso non era así, ollaba pra min coma se estivese vendo unha cabeza de pescada recén cortada. Metade noxo e metada mágoa. Non deixarías o conmutador da entrada ponteado? Non tal. Pois logo colocaches a fotoeléctrica do corredor ao revés. Non quedamos que era bipolar? É birolla, non bipolar. E seica che daba vergoña decirmo, ou? Abre os brazos no ar, cheo de razón, e como nesa actitude non pode ter conta do raio do contacto vólvese montar a marimorena. Sae o paliducho. Pero se puede saber a qué jugáis vosotros? Ábrese a porta do despacho. O namberguán parece impresionado pola presencia do vello e bota man dos fíos ata que volve a paz. Señor mío, mañana es un día importante para todo hombre bien nacido y yo me tomo muy en serio la jornada de reflexión, así que estas tonterías sobran.

Mañá é día de votacións. En canto os alporizados volven ao seu, pregúntolle ao namberguán con certa retranca: Oes, a tí non te collerían nunha lista desas das eleccións, anque fora de recheo? Vou de número dous pola Coruña, listo. Cos pepes, que lo sepas… Cando as gargalladas ameazan con botar de novo dos seus toques aos da casa saímos pra fora. Isto pásanos ás veces, e ven sendo unha sorte de tregua temporal que aproveitamos pra falar coas veciñas que veñen de facer algunha volta ou mirarlle aos munipas prás botas. Qué pouco lles gusta. Xa de paso recoñecémonos coma dous tipos que traballan xuntos con menos problemas dos que istas continuas regueifas poideran indicar.

Aquela moreniña foi a miña noiva case dous anos. Aprendeume algunhas cousas importantes que polo visto só saben as mulleres sen teren que estudalas. As mulleres son seres estranos, coma saídos dun mundo que non é de aquí. Non é certo que non as entendamos. É que son doutro mundo e mirándolle no fondo dos ollos, nótase ben. Saberedes que os ollos están compostos de partes diferenciadas. Marta, ese era o seu nome, tiña un pozo negro no medio dos ollos, e arredor del unha constelación cambiante de azuis e verdes e musgos e augas e ouros e algas e ondas. Qué sei eu. Logo había unha sorte de vacío interestelar e pouco máis aló un reino de veas irisadas que compuñan unha coroa azulada, máis lixeira de cores, pero tépeda coma unha fraga. Era cousa de velo. Mirala máis aló duns instantes era caer no engado do mar. Talmente. Eu mireina máis da conta aqueles días despois do noso tropezo que case rematou en tropezón. Doéume moito cando marchou. A ela doéulle mais verme nos brazos daquela tola sen cerebro, pero non quixo que llo explicase e liscou.

Chamóume dalí a un par de días para ver como estaba. Díxenlle que podiamos seguir sendo amigos e a verdade é que a idea de non volvela ver causábame unha tristura fonda. Coma unha ferida que non curara nunca. Contestou que non tiña sentido. Estaba perfectamente tranquila. Hoxe creo que estaba contenta. Aínda soño ás veces con aqueles dous mares no límite dos tropicos. Cando esperto choro a modiño ata que a vexo rir no meu maxín e entón rio tamén e póñome en marcha.

Non tiña moita idea do tempo que pasara cando atopei ao meu xefe de célula nun bar calquera. Non soupen qué lle había decir, pero entón foi el o que botou moi deseguido aquelas poucas palabras, medio atropeladas, coma se quixera aclaralo antes que ningunha outra cousa. Eu marchei tamén. De ónde? Do partido, ho… Ah, xa… Teño un rapaz. Non amoles… Pois sí. Baixou os ollos ao chán coma se aquelo estivera de mais nunha conversa entre nós. E tí non casaches? Pois… non. Vaia… bueno, tempo tes. É verdade. Estanme esperando. Vai logo. Xa nos veremos. Claro. Women come and go, din nas cantigas en inglés. Pero non, son todas as personas as que veñen e van. Esvaécense. Esmorecen coma a escuma nas ondas das mareas. Un día están e outro xa non. Pode saberse qué che pasa? A quén? A ti, carallo, parece que ves dun enterro. Seica te drogas xa de mañán, ou? Igual víñache ben un porrete. Iso pra ti, a min déixame co tinto. Ás veces o traballo serve pra esquecer as penas, que sempre hai.

Estaba perto dos coarenta cando andei a piques de casar cunha ricacha. Viña de Venezuela e tiña familia aquí, na parte de Combarro. Pouco faltou pra marearme o dia que a vin. Pensei na estrada da Fonsagrada, por aquelo das nonseicantas curvas. Tiña unha estampa ben atlética, pero moi de muller ao tempo. Falaba dun xeito moi simpático e deprendeu o galego coma quen frite un ovo. Caínlle en gracia. Viame co mono pola rúa e caíalle a baba. Non entendín nunca ben aquelo. Da noite prá mañá meteuse na eirexa e non houbo quen fixera bo dela. Casou con deus sen facer os votos. Bueno, desta vai. Deus te oia. Xa me extrañaría. E a mín, ala, vai ao teu. E por qué dis eso? Por nada. Aínda vou a algunha misa de cando en vez, non coma tí. Así andas, ala, vai acabando, Así andas tí, que xa nin a Marica te aguanta. Se cadra faime un favorciño a túa moza. Ri polo baixo e dá por rematado o asalto mentres baixa da escada.

Isto está. Hai que comprobar os outros. Peto na porta do gardacús. Temos que facer un par de probas, será millor avisar ao xefe. Revólvese na cadeira con fastío. Está vendo unha desas series da televisión colombiana e polo visto é da súa interese. Tardáis mucho? Nadiña. Damos unhas voltas pola sá mentres peta na porta do despacho e explica brevemente a situación. Hai fotos por todas partes, coa persoaxe da casa sempre no centro de atención. Diplomas tamén, algúns en inglés, e unha foto nunha praia. Aqueles traxes de baño tiñan o seu aquel. Resultou ser un recorte de periódico que falaba dun suceso acontecido en Palomares, por mais que do lugar non se via nin un mísero tellado.Venga, ya podéis, acabad prontito. Nun minutiño queda a volta feita. Non hai mais que revisar o luns pola mañá un par de detalles coa porta do garaxe.

Dos coarenta en adiante as cousas foron a pior. As loiras deixaron de ollarme daquela particular maneira e raramente pasaban dunha breve inspección ao nacente bandullo que daba paso sempre á indiferencia. Non hai cousa pior. Mudei de piso cando unha das veciñas guindou unha maceta con xeranios na terraza mentras recollía a roupa. Púxenme verde primeiro, logo rubio, conxestionado, e finalmente pálido. Ollei pra enriba e alí estaba a filla con cara de noxo. Tíñanme manía dende unha noite que lle deu ao televisor por se poñer a tope de volume mentres daba conta dun video porno barato. O que facían aqueles dous non tiña moito de particular, pero o que decían ía moi lonxe dos gustos das beatas dos arredores. Lisquei.

Un día chegou unha carta da miña irmá. Unha muller que decía adorarme e facíallo saber a quen fora que se lle achegara a menos de cen metros. Por resumir, decía, se cres que imos estar traballando pra ti, vas apañado. Antes diso había un par de frases que falaban de choivas sen fin e vodas nos arredores. Despois deso puña “A túa irmá que sempre te quere”. Ese mes os cartos non chegaron. Na facultade viña de aparecer un tipo do que podía decirse que se adicaba ao ensino coma quen se adica aos xogos de azar. Veu sustituir á Lola, a profe de historia, que andaba xa cun crío a enredar na barrigola. A cousa consistía en caerlle ben e non houbo sorte. Falei con Antón, que era un obreiro metalúrxico capaz de aturar unha disquisición filosófica perante un par de horas e despachar o problema despois cun refrán ben acaído. Era difícil saber por qué nos aturaba. Nun par de días tiña un mono azul, un par de luvas que non eran da miña talla e un número da seguridade social. Se non traballas, non cobras, que che quede claro, dixéronme. Firmei no libro de matrícula que me puxo de diante unha loira cun xesto de fastío. Animouse algo cando a mirei. Andaba chea de sinuosidades.

Perante unha tempada fun quen de compadrear coas tres frontes abertas: a universidade, a causa, e o traballo. Ata que chegou a dia de cobrar o aconteceu aquelo. Non se me daban ben as mulleres. Creo que tiña un punto de incerteza que encendía algún sinal, non sei onde, que afastaba a todas aquelas belezas dos meus arredores. Alimentaba amores platónicos, vivía de olladas secretas e tiña adequerido verdadeira maestría á hora de masturbarme, porque reducir aquelo á mecánica manual e rotinaria parecíame noxento. Chegou o día de cobrar e entereime tarde. A loira veume chamar con cara de cabreo. A ver se pensas que me pagan as horas extras, rapaz.

Entrei na oficina cando alguén pechaba a porta despedíndose dela. Chao, Rosa. Chaaaaaao. Murmurei unha desculpa co tono tímido que sempre gañaba a batalla cando había unha femia de diante. Miroume e falou moi alto. Bótame unha man, anda. Recollemos montóns de fichas onde había centos de anotacións feitas a man e dispuxémolas todas nunha esquina da mesa mentres ela facía sitio nun estante na parede. Vaimos achegando. Eu achegaba os paquetes de letras e ela aliñábaos no estante de enriba. Levaba un vestido moi axustado que non se molestaba en baixar cando se lle varaba no traseiro mostrando as coxas brancas, por mor do forzado da postura.

 Permanecía co fato de papeis entre as mans cando se agachou buscando algo no estante de abaixo e aquela grupa comezou a bailar a escasos centímetros da miña entreperna. Cando pensei que ía porme de volta e media xa tiña unha erección pouco disimulabel. Por fin volveu á posición orixinal, pero entón veuse cara atrás e en lugar de seguir co traballo achegou as nádegas alí onde o pantalón facía máis dano. Aquilo non podía ser unha casualidade. Ollou maliciosa o que acontecía na súa retaguardia e deu a volta. Non me bicou aínda. Sorriu, acomodoume na cadeira, arremangou o vestido porriba da cintura e desfíxose das bragas cun xesto de habelencia total. Cando vin os peitos brancos e xeitosos choutar enriba da miña cara soupen que a vida tiña cambiado para sempre.

A Encarna esta anda algo nerviosa e non deixa de vixiarnos. Estou por xurar que se parece ao amo, pero non por ser da familia, non. É un deses fenómenos que din que ocorren entre os cans e os seus donos. Hai quen dí que un can remata por parecerse ao seu dono. Pois a esta muller pásalle o mesmo. Debe de ter vinte anos menos ca el, e sen embargo parece saída dunha desas curiosas reunións de lores británicos. Y ojito con poner los pies en la pared. Iso ía aquí polo rei do rocanrol. Tarde piaches. Se antes fala antes lle pintas a parede. Istas paredes lávanse ben. Si, pero non se pintan por iso, dígocho eu. Pois que lle poña un marco e verás que bonitiña queda.

O episodio da loira foi unha revelación. No segundo seguinte ao seu sorriso de despedida soupen qué frontes me conviña atender máis. A universidade non era un deles e a revolución pasou a ocupar un lugar sen determinar. O primeiro posto do ranking pasou a ser ocupada pola lúbrica loira, que se ben non respondía exactamente ao estándar da muller romántica sementada na literatura, nos libros de texto e na propaganda televisiva, compensaba isa carencia cunha devoción polo sexo que eu compartía de maneira aberta e decidida. Pero todo remata. Decateime un día que escoitei os seus salaios a punto de abrir a porta e vin a carteiriña do encargado medio tirada enriba da mesa cos documentos esparexidos sen moito sentido.

Case morro do susto cando o vexo aparecer de diante de min, coma unha sombra. O outro anda arriba da escada pasando cables arredor da escaiola do teito. Le voy a hacer una pregunta, señor mío. Vaites que agora ten que me facer unha exame. ¿Cree usted que un operario puede ser tan inteligente como un intelectual? Nin o pensei. Non señor, non hai máis que ver ao meu compañeiro. Vaise satisfeito, acaneándose coma un ciprés co sorriso enganchado nos beizos xa pálidos e acomodando as gafas enriba do narís. Dende a porta vólvese e sentencia. Sólo en mi Galicia querida podría ocurrir un milagro como ese. Un non sei qué de emoción se lle engancha na gorxa cando pronuncia o nome da súa rexión preferida e o posesivo remata por traer outra famosa frase á lembranza. La calle es mía. Morreran tres daquela, así que a cousa perdeu a gracia. Para outra vez fállalle dalguen da túa familia. Eu non teño operarios na familia, son todos intelectuáis. Ai, non me digas, se cadra mesmo vos falades en latín á hora do xantar. Á hora do xantar, xantamos, e á de traballar traballamos. Mira que listiños.

Odieino dende sempre. Se cadra é máis o seu aspecto ca a súa historia, nada discreta. Pero non contaba con ter a este castrón carpetobetónico aquí mesmo, diante de min, co ABC entre as máns, soltando unha risiña entre toses de cando en vez, e berrando coma un túzaro pola sirventa .¡Encarnaaaaaa… a ver ese café!.

Á volta de medio século, e cando daba todo por rematado, voume atopar con este panorama. Chegamos onte, a eso das nove, e xa había dous civís esperando na porta e outros dous facendo tempo arredor dun coche grande coma un carro de combate. Dentro había outros dous tipos, ún moi corpulento e outro con cara de monaguillo, esbranquexado e con pouco pelo xa. Elegantes os dous, cando menos por fora.

O mandamáis nin nos mirou. Deulle as instruccións aos outros dous mentres acomodaba a bata enriba do bandullo. Y aquí que no entren bajo ningún motivo. Logo entrou no despacho aquel, que ulía a ambientador e non se soubo máis del. Ya sabéis. Ahí no se entra, dixo o rostro pálido e marchou deseguida cara o seu cubil, unha habitación de tres por tres onde non había máis ca un par de sillas, unha percha, un televisor portátil e un ordenador que non se apagaba nunca. Debía usar calcetíns de fibra e polo rastro que deixaba xa non era o primeiro día nin o segundo.

O meu compañeiro é un destes rapaces novos que traballa cos ouvidos ocupados con dous trebellos que supostamente non se escoitan no exterior. Leva con moita fachenda iso de ser un “heavi”. Un dia explicoume o que significa ser un heavi e eu pensei que me estaba a falar dalgún bolchevique. Díxenllo e puxo cara de póker. ¿Bolchequé? Bolchevique. Olloume coma se lle mira ao médico cando di aquelo de  “é millor que te cuides”, pero tanto me tiña.

Eu hei ser un bo bolchevique. Iso foi o que pensei aquel día, e nin maxinaba as consecuencias que ía ter aquela terribel decisión. Rompín coa rapaza aquela de Compostela porque non era bolchevique abondo para mín, aínda que hai que dicir que a súa paixón polas miñas carnes era inexistente e as súas reaccións cando teimaba por apalpar as súas cáseque chegaba á violencia. Pensei que aquelas sinuosidades non podían ser da súa propiedade exclusiva, así que tampouco se perdía tanto. Trabuqueime. Pasei dous anos levando labazadas mais ou menos severas por culpa da miña escasa habelencia á hora de riparme dos grises, que adoitaban correr tras de nós por escuras razóns, cun fío de saliva baixándolles polo queixo. Aquelas noites maxinaba aos funcionarios enchendo formularios con nomes e apelidos e soñaba que petaban na porta.

Ao carallán este se lle caen das orellas os trebellos da musicoloxía cada vez que baixa da escada. Daquela o mecagoentumadre mistúrase dun xeito estrano co roquinonadipblacmauntin e a min dame por rir. Hai chamadas constantes á oficinaña de tres por tres. Bips de tódolas crases posibeis, longos, cortos, o que se queira. Cando o chaman ao mobil soa unha copla desas da Rocío Jurado, boas sinuosidades tamén, magoa de cabeciña, non somos perfeitos. Ás veces sae ao ar un rego de noticias do televisor portátil e o tipo solta pola boca algo que semella una resolución do tribunal supremo. Ya os daba yo derechos humanos… Aténdesme, ou? Aténdote se non te me alporizas que aquí son eu o mais vello. Cala. Se ves que tal ves traballar con estes elegantes que che ha ir ben. Ala, pásame os alicates e acouga.

Xa andaba eu cheo de dúbidas o día que me atopei a hora tardía cos compañeiros da facultade, algúns deles bolcheviques tamén, e percorremos o Franco inxerindo viño do Ribeiro, se volva, e pinchos de tortilla ou tortela, depende da fervedura dos miolos, como vos contei. Iamos xa de volta cando tropezamos cunha compañeira que fuxía dunha banda de fachas. A que se liou alí en cousa de segundos ben puido sair nos xornais pero andaban ocupados aquí co mandamáis, que daquela afirmou que a ikurriña era unha mala copia da bandeira británica. Hai burradas que chegan mais alto ca as nubes. Ninguén falou de nos, non sendo o médico que me deu catro puntos nunha cella, que limitou o discurso á inutilidade de liarse a mamporros con según quen. Tiña razón e polo demáis cosía millor ca a miña nai, que non é pouco.

As dúbidas foron medrando ao tempo que deixaba atrás algunha asignatura e ía esgotando xa o rosario de andrómenas que tiña que contar pra que chegaran cartos da casa, sempre tarde e de moi mala gana. Enganábame procurando sinuosidades con escasa fortuna. Argumentaba cousas absurdas na célula e remataba por cambiar de siglas, sempre dentro da lexión roxa, atoutiñando nos misteriosos rumbos da ideoloxía pra xustificar algo que na realidade só tiña que ver con tetas e cús. As hormonas tiñan todo o control e eran ben capaces de atopar o discurso que horas e horas de debate non conseguían. Ía dunha bandeira á outra coma un ánima que busca o pecado nun bar pra confesalo axiña no bar de enfronte. Unha peniña.

Como te vexan fumando bótannos a patadas, xa o verás… Estes fuman tamén, non ules, ou? Aínda non remato de decilo e sae o carcamal do despacho. O fumetas anda enredado en pelar un cable que se lle resiste. Resístenselle todos. Señor mío, no sé quien le habrá dicho que está en la taberna, ya sólo fuman los tontos. Sae o paliducho do seu cuchitril e fulmina coa mirada ao heavi que teño por compañeiro. Mira que cho dixen, vai desfaite deso, merdán. E onde carallo o boto se aquí non hai cinseiros. Proba a ver na bragueta que che queda ben a man. Es moi gracioso. O vello sae da cociña cun vaso de auga ollando cara a nosa posición e seguindo o rastro do drogadicto, que sae pra fóra na procura dalgún burato onde agochar o corpo do delito. Rostro pálido volve ao seu nicho fulminando cunha mirada de esguello a este paspán que volve entrar pola porta . Sacaches a chave do doce? E pra qué había sacala? A cona que te pariu, é millor facelo que mandalo.

Normalmente, non paran. É coma se tivesen unha alarma anti-cámara que funciona moito millor ca o millor sistema de alarma que coñezades. Aínda non te viron e xa non están. Disque hai algúns trucos que relaxan mais ou menos ese grado de atención que amosan cáseque sempre. O sol, por exemplo. Nas mañanciñas frescas de Planoles, por exemplo. O caso é que esta vez non fuxiu. Quedou aí, á espreita, pero sen moitas prevencións. Cousa de se achegar a modo, sen lle quitar o sol (nunca!), saudala telepática e simpáticamente, e mais nada. Foi amabel, mesmo agarimosa. Deixoume repetir tomas e ata tivo o detalle de permanecer desa maneira que vedes cando as pilas morreron e houbo que procurar as de reposto, que sempre están lonxe.

Gustáballe posar, se cadra. Ou postas a escoller entre a ledicia do sol e a fuxida… o sol. Pode ser. Pero non é frecuente. Se cadra era a ligazón entre os camiños que uns e outros, e outras, andamos debuxando polo mundo adiante pensando que só son camiños. Non sei. Pero xa é casualidade tamén. Non sei qué pintaba eu no Burgo de Osma, pero estaba alí. Ao pé das campás que outro amigo virtual viña de pechar entre paredes de pixels e cores, no pazo episcopal. Cheguei tarde. Alá por Planoles andaba tamén outra amiga virtual, entre as augas que por aquelas terras alivian as calores do verán polo serán, entre relustros e rebumbio no ceo. Outra casualidade. E agora resulta que me atopo a sargantana entre dos seus últimos poemas… Será outra casualidade, pero agora que lle miro á foto, case estou por xurar que está a piques de chiscar o ollo.

Xa sei que podedes pensar que non se trata da mesma sargantana. Pero tamén teríades de supor que, inevitabelmente, ela e mais eu chegamos a un certo grado de confianza. Cóntame todo… ))

Jocs d’estiu.
La sargantana somnia,
a la calçada.

http://sinera.blogspot.com/2009/08/cric-cric-cric.html

Veño de dar voltas e mais voltas arredor de canta estrada poida haber neste mundo, incluídas as de ferro e excluídas as virtuáis, mal chamadas aéreas. Estas non entran nunca nos meus plans por razóns tan obvias coma incomprendidas. E veño de pensar que se cadra damos mais voltas das necesarias. Que non hai quen nos pare. Somos coma as avésporas que desfrutaban amolándome as comidas e as merendas en certo lugar do aparente páramo castelán. Tamén probei das amarguras da abafante Barcino, mira que me advertiron, consumida pola falta de osíxeno e pola inesgotabel presencia de tanta xenta que a ama (nese trance ando) mesmo cando se afoga. De todo iso quedou, cecáis máis afoutado aíndo polo bico lascivo das cumbres (pre) pirenaicas (ai, meu Puigmal.. ) un sabor que xorde acedo entre os dentes, que é de aquí. Á volta dun curruncho calquera, na aldea. Aquí, na casa. Este reino de ortigas e auga fría ten de ter moito valor. Máis do que ún pensa. A proximidade produce estranas alucinacións, e so pasan cando volves. E a lonxanía produce unha sede moi mala de levar.

Foto: Pincheira de Fervenza. Compre unha explicación. Fervenza é un lugar que ten unha pincheira, aquí a pouco do Barco. Podería chamarse Pincheira e ter unha fervenza, pero qué lle queres…