Paraiguas de lletres per a la Montse

Ara que els núvols

 

fugen per entre muntanyes

amb pas disminuït

ensalivant la terra

és quan el sol d’estiu

és més present

En la distància està

el més pur germen de la trucada

i el que està a prop

sap poc d’absències

perquè saber és poc

si no has de pressentir-ho

No vegis en la pluja

un mantell de tristesa

que et va negar la llum

i sí el cim lluminós

d’un cel promès

que t’acullirà un día

Hi ha calma en la tristesa

d’aquest proper alè

i en l’alegria un vel

de futur ignorat

I l’oracle viu

en la immaculada

molècula

de l’aigua.

(Una abraçada de pluja   )

 

 

 

Os segundos acougan dentro dela. A calma é o lugar onde reina dende sempre, entre os seus tecidos e as súas revistas, as chamadas ao súper e os irónicos sorrisos que esperta o aparello de radio, ancorado na parede coma un elemento imprescindibel prá vida. Os domingos pola mañá escoita a misa polo televisor. Vai e ven e cando lle acae responde a alguna das letanías do cura do mesmo xeito automático co que retira os cabelos de diante dos ollos. Y con tu espíritu. Cando remata as tarefas que viña facendo sempre atopa outra cousa. Pasa o pano polo contorno esmorecido dos cadros do salón, ordea os periódicos ou compón as voltas dondas das cortinas. Dentro dela bulen as lembranzas, retallos de días pasados para outros, os tempos idos convertidos nunha versión actualizada do presente.

Vai tempo xa que non hai visitas. As netas van criadas, e os fillos remataron por aceptar a súa dureza de carácter, o seu íntimo e invencibel convencemento de que as verdades non doen porque son verdades. As rapazas non encaixaban na súa realidade ordeada e programada ao minuto e non pasou moito tempo sen que llelo fixera saber sen pensalo moito. As noras tomaron a posición que os fillos non ousaban nen maxinar e ao cabo de pouco tempo as visitas foron espaciándose máis e máis ata que xa deixaron de ser necesarias. Resultoulle doado reducir as tensións creadas. Unha rápida visita ás casas respectivas facía esquecer pronto aquelas ausencias que os fillos soportaban mal, as rapazas non terminaron nunca por entender e as noras aceptaban con certo alivio. Todos contentos.

Na primavera acude ao balneario de Arnoia, onde traballa dende que o mundo é mundo unha irmá da que fora a súa nai, unha muller grande e abondosa en tódolos sentidos. Nunca se ven se non é nesa ocasión na que o mundo reverdece baixo das choivas caprichosas e o sol xa cobizoso da marzada. Longos paseos á beira do rio, comida sana e escasa, misas, e algún libro dos catro ou cinco que relé unha e outra vez. Cumios treboentos nas páxinas marelas e no fondo lonxano do horizonte. A paz que a familia non estraga co teléfono que tan molesto lle resulta. Fala moito con Don Blas, un cura que aceptou moi de mala gana renunciar ás misas en latín e aínda se permite de cando en vez voltar ás antigas prácticas eclesiáis cando a asistencia ao culto é cativa. E cando calan, calan, sen que o silencio, que sempre acontece ao remate das camiñadas chegue a molestalos. Ela bícalle a man, el toma contacto coa fronte despexada da muller e sen máis despídense cunha sensación de ter cumprido con algunha obriga que ninguén máis no mundo podería chegar a comprender.

A volta do balneario adoita sumila nunha sorte de nube carregada de choivas interiores que a obrigan a permanecer pechada na habitación por longos períodos de tempo nos que non se permite desatender as tarefas da casa, se ben deixa que Anuncia, a muller que lle fai as voltas, ocupe algúns espazos nos que normalmente non permite ningún tipo de intrusións. A devoción acada máis intensidade e o cabodano do pasamento do seu irmán, morto en circunstancias tráxicas, marca o comezo dun período no que ninguén conta xa coa súa presenza. Ás veces sae da habitación e camiña paseniño polo corredor, deténdose mentres mira cara as pólas dos bidueiros do río, co rosto bañado nun pranto manseniño e silencioso na luz do serán.

Coa proximidade da calor se lle aleda o ánimo, devólvelle a Anuncia ás tarefas que lle son propias no resto do ano, e recobra a disposicón de carácter que lle é máis natural. Nas tardes xa máis cálidas abre as fiestras da galería e ocupa unha cadeira de bimbio dende a que enche o tempo entre miradas ás rúas inzadas de rapaces, a voltas coas agullas que enredan na lá, como quen gusta de lle levar a contra á natureza.

Agora son as mañás as que a ven camiñar con determinación cara a eirexa, prá primeira misa do día que axuda a levar millor os rigores das tardes do verán. Camiño de volta pasará pola farmacia se cadra, ou pola pescadería, cambiará algún comentario con algunha veciña e sen tardar volverá á súa torre.

O sol penéirase agora polas regandixas das persianas pintadas de branco que deixan no chan as pegadas da pintura xa reseca polo sol. Cae o astro coa preguiza de quen deixa atrás a pel morna que conxurou as soidades da noite e no ceo nace unha tristura que tinxe a luz dunha grisalla de cinza. As sombras cúbrenlle as costas antes de que chegue a decatarse de que o día se vai. Polas fazulas báixalle unha luz lene que a envolve na lentura amábel do amante debecido, e as máns moven as agullas que se abalan sobre dos peitos xa vencidos, nun vals que non ten fin. De cando en vez levanta a cabeza a permanece así, dona dos segundos, os minutos e as horas, acougada, dominando sen esforzo a agonía vermella do día.

Non sei se o mundo podería ser sen ela. Se o reloxo sería quen de marcar o ritmo dos días e das noites. Se as fontes nacerían do mesmo xeito cantereiro ou os pardaregos voltarían á casa cada noite cabo das crianzas. Ollo pra ela na coitada despedida do serán, fitando a sua imaxe fráxil coma un xílgaro, os cabelos recolleitos sen vontade de facerse presentes, e non sei se esa imaxe ten que ver coa muller que coñezo. Coa torre indestructibel que chora mareas salgadas cada primavera pero non esqueceu por un día o pó insignificante que apusa enriba dos marcos das portas. Lembro a miña afouteza de cando eran trinta coarenta ou cincuenta as primaveras e sei ben canto máis valen as súas mans miúdas, os seus pasiños breves. Daquela na lembranza revive a irreductibel ansia das súas noites de noiva nova. E volvo á vida nun sorriso que o tempo non me pode negar.

Agora, no contraluz do serán que xa morre, vexo a quen armou a complexa e indefensa trama desto que agora son. Un neno de cen anos que precisa da súa presenza como as praias precisan das mareas.

 

Eis aquí… un cantor maldito polo tempo, mais non pola memoria. Non hai tanto era ben complicado atopar algo deste grande cantor nas adegas sobrealimentadas do llutub. Aquí volo deixo, e se non o desfrutades ide correndiño onda o doutor que a cousa é seria.

Mágoa dunhas boas imaxes, seino. Non se pode ter todo.

A letra: http://www.noticiasdosarcos.com/forum/message.asp?IdMsg=5902&idForum=1  Non pode estar máis de actualidade.

Non lembro quen me dixo que semellaban confesionarios.

E vou e dígolle, “De feito levan o cura dentro”.

E quédome tan pancho.

Hai días que non sei quén raio me goberna…

 

Foguetes polo ár, estouridos de festa, as crianzas envolveitas en tecidos mornos, rechamantes. Cores brancas no peito de homes e mulleres, e sorriso de permanente. Non falar de hipotecas ou de amores defuntos ou lixos na lembranza ou débedas que levaron o sono. Vivir é ouvir á banda, desfrutar da doce disciplina das notas clarinete, das nubes de algodón na boca dos cativos, dos pasos que se xuntan nun vals que afasta as tebras dos cavorcos cotiáns.

Adentro, na memoria, os paxaros dos tempos a chiar pola conta dos anos que non para, polos ollos que foron non sei onde, e ficaron aló sen tan siquera mandar dúas letriñas, lonxe pra sempre da tenrura das mans e da pupila que noutro tempo era a fonte de todo. Na boca unha tristura fonda de calendario, a pegada do vento que abre camiño cara unha estación onde a luz vai esmorecendo ao compás das cousas que non volven, e o reloxo vai levando conta das perdas e as derrotas, as perdas e as derrotas…

O corazón acouga na ledicia fuxidía do sol do outono que agallopa entre as músicas das noras, e nos ollos naceu un veo gris de melancolía.

 

Non vale un día calquera. Ten de ser un día morno, vencido xa o verán, unha tarde, para ser máis precisos, na que o vento teña un aquel de silandeiro, de cómplice afoutado e incondicional. Unha tarde na que as lembranzas estean prohibidas, ou cando menos durman un sono lene, lonxe das angurias do futuro, ou do pasado, que tamén as hai.

É bo que sexa un cómaro, un outeiro onde a vista poda espallarse sen medo. Se cadra unha capeliña mais ben deixada da man dos deuses e dos homes, arrodeada de oliveiras que vixían os catro unto cardinais volvéndose de cando en vez por ver se anda alguén pola veciñanza, á espreita, que esa é a razón das suas veas de madeira atormentada e cáseque mística, ruín na apariencia, máis invencíbel.

É entón, neses últimos minutos nos que o día pecha as portas e a noite acolle cobizosa a pegada lúbrica do sol, cando é posibel decatarse de que hai una paz que non nos pode arrebatar ningún imperio.

(Fotos: Capela de Sta. María e encoro de S. Martiño. Petín – A Rúa, terras de Valdeorras.)

 

Debe de haber uns cantos miles de maneiras de sentirse mal. Hainas que teñen que ver mesmo co tempo, ou iso din. Outras, co estado das finanzas. Outras co estado das afectividades, sempre complexo. E logo hai outras que cáseque nin se poden explicar, porque por moitas voltas que lle deas, non acabas de saber.

E logo están aquelas que se poden identificar sen problema de ninguna clas. Asumilas é outra cousa. Aquelo de decir, “é que non me aguanto”, sabendo positivamente que se o contas non hai quen cho crea.

Eu, ou este que vai comigo, vai ti saber, porque que non son quen de afirmar  se o coñezo de verdade, levo un par de semanas sen pc. Ou pérsonal compiuter, que din os máis modernos. E sinxelamente, non me aturo. Estou por presentar unha denuncia contra o que ven de escribir estas letras.

E se non o fago é porque non teño ordenador. Aí estamos !!

(E sendo “pérsonal”, o do traballo non conta, xa comprenderedes).

O novo piso tiña unha vantaxe. Había un bar embaixo dos que reparten comidas a domicilio. Ía fartiño de cociñar e non se me daba especialmente ben. Houbo que nogociar co dono, que era un tipo difícil de roer. Estaba a piques de claudicar cando contratou unha cociñeira. Loira ela, casualmente, entradiña en carnes, pero moi feita. Fíxose co control deseguida, ata o punto de que o home case desapareceu do bar, non sendo nos días de partido. As negociacións coa loira foron máis doadas do esperado e se ben se limitaron ao principio ás comidas, pronto afectaron tamén a algúns aspectos da miña existencia que andaban desatendidos. Non houbo nin que falar. Un día pregunteille como se chamaba. Estaba apiques de meterse na cociña. Parou os pasos, ollou pra mín coma quen recoñece a alguén da familia, abríu o bolso e pasoume unha tarxetiña con letras negras sobre dun fondo vermello moi rechamante. Chámaste Mari Carme? Chámame Marica. Pois Marica logo.

Chegou o luns, quen raio o inventaría. Non fun votar. Ando desganado coa vida, así que as eleccións non consiguen máis do que a vida pode. O carcamal sí que foi. Saíu do cubil a contarllo a todo o mundo, tamén a nós. Está que non lle colle un garbanzo no cú. Parece que gañaron e anda contento. Iros a descansar. Pero don Manuel, si todavía… Que os vayáis, no me repliques. O paliducho disimula, pero remata por escaquearse. O meu compañeiro xa tirou coa ferramenta antes de que rematara a frase, de maneira que houbo que miralo de retranca para que recollera cando menos. Aínda non pasaron cinco minutos e a casa quedou baleira de operarios ou empregados que poidan anoxar á persoaxe de dentro, non sendo a imprescindible Encarna.

Nen as paredes son quen de deter o son dun aria wagneriano que asulaga o chalet mentres os polis se achegan ao tanque de fóra. Está baleiro. Os pasos do paliducho toman a dirección do restaurante da praia e unha idea róndame no miolo. E se marchas con estes? E logo? Vou revisar o aillante da parede de fora antes de liscar. Deuche agora polo perfeccionismo, ou? Dasme o teléfono da túa nai? Vai pró carallo. Esta xente nova pensa que sabe moito e seguramente terán razón. O problema é que non lle atopan utilidade. Vaise cara o poli, que encolle os ombreiros cando lle pregunta e acena cara o restaurante deixando a decisión nas mans do compañeiro.

Pásolle os dedos ao revestimento do cable na parede, percorrendo o perímetro ata chegar á parte posterior. A entrada á terraza quedou aberta. O millor será avisar ao xefe direitamente, por non liar mais a cousa. Achégome á cristaleira e sorprendo a danza algo estrambótica do vello, que abre e pecha os brazos seguindo o rimo da música. De onde sacará tanta vitalidade… De súpeto párase,  baixa o volume do equipo e chama pola sirventa. Aparece ela, falan un instante, e queda algo parada. El protesta bracexando no ar con desesperación. A pobre da muller carrexa libros, pesados, moi voluminosos. Para diante do escritorio e vainos colocando a xeito de banzos en pequenos grupos ata chegar á altura de mesa, rexa coma un trono artúrico. O vello repasa visualmente a enxeñería e despídea sen contemplación mentres ela protesta inútilmente. Logo retira algúns documentos cara un recuncho e volvendo onda o aparello da música, sube de novo o volume.

Este modesto operario non é quen de dar crédito cando todo o peso desta personalidade que din fundamento esencial das Españas axeónllase riba da primeira ringleira de libros, fai o sinal da cruz, e abre os brazos ollando fondo cara o ventilador, desafortunadamente interposto no camiño do ceo. Despois érguese, refuga a vulgaridade das zapatillas e cunha abraiante axilidade trepa polos banzos cheos da sabiduría do tódolos sabios das Alemanias, Britanias e vai saber cantos mundos maís, ata chegar á mesa-ceo, transido pola emoción e transformado nun ser superior. Alí o aria envólveo nunha nube infinita de grandeza. Os brazos suben e baixan coa enerxía e a habelencia dun Karajan calquera, ata que por unha desgracia do destino un deles fai chegar o extremo do cinto da bata ata as aspas do muiño de vento pendurado do teito.

Quere a fatalidade que o aria chegue ao seu clímax no momento no que o ventilador envolve rápidamente o tecido e fai ascender o corpo do infortunado, que, sendo moito mais pesado na súa parte superior, campenea no ar e queda finalmente suspendido do teito, xirando sen moita gracia e amosando a cor vermella dos calcetíns contra da blancura impoluta do teito. Hai ruido de pasos na entrada, de onde xorde a voz da sirventa cun aquel de inquedanza.  El, recuperado da sorpresiva ascensión aos ceos, berra. ¡¡ Encarnaaaaaaaa !!

A wagneriana solista asulaga os ouvidos dos garda civís cando a porta se abre e a sorpresa paraliza aos primeiros en chegar ocasionando un pequeno tumulto na porta do salón, que finalmente se resolve con algunha caída e un taco que outro.  Cagoenlaputa, Márquez, me has pisado hasta el alma, cabrón. O corpo do insigne da voltas no ar inocentemente, mentres o ventilador teima por seguir o seu camiño, irreductible. As mans buscan o interruptor adecuado e axiña pasou todo. O vello, superada xa a pior parde do desagradable incidente, volve ao seu ser.  Bajadme de aquí de una puta vez, que os mando a la cárcel como me llamo Manolo.

Dende fora, na ampla terraza, todo parece xa controlado. Non sendo este espectador, aínda abraiado pola visión da senlleira figura acaneándose absurdamente no ar perante a mirada dos servos. Alguén procura unha escada. A dos electricistas, di Encarna. Os polis reclaman á cabaleiría polo móbil. Os civiles, á súa. O vello alporízase.  ¡Bajadme de aquí!

Cando deixo o lugar, case morto da risa, non deixo de pensar que a vida ten de ser moi diferente pra esta cras de xente. Ningún ventilador que a min me acorde tería sido quen de soportar traballos tan pesados.

F I N

 

Aquela Rosa abriu unha porta diferente na miña existencia. De súpeto, a sabiduría infinita do Ulianov aquel rematou por ter un valor tan relativo que resultaba abraiante comparar aqueles tempos cos de meses atrás. Un día tiven que me ripar por una canella cando estaba a piques de ser abordado polo responsable de célula daquela tempada, que debía de andar algo confuso no tocante á miña fidelidade ideolóxica. Decateime que as mulleres ollaban pra min. As loiras moi especialmente, e case sempre cunha faísca de picardía que se lles escapaba polos ollos. Aquelo traíame decote coa boca aberta. O traballo resultou ser unha cousa á que sinxelamente terminas por afacerte. Daquela todo resulta máis doado. É como aprender a facer as lazadas dos zapatos. Chamoume un día o encargado. Estou contento contigo rapaz, ti estás a gusto? Non hai queixa. Vouche subir un pouco a prima. Agradécese. Baixou a voz. Non botarás de menos á Rosa, ou? Enconllín os ombreiros e sorriu. Non se pode ter todo, rapaz.

Aquel mes non quedaba ninguén na cola cando fun cobrar. A Rosa deulle volta á cadeira cara a parede cando me viu entrar. Mira quen está aquí. Calei, que era o que me decía a miña nai que fixera cando non sabía que decir. Seguía enredando entre os papeis das estanterías sen atopar o que percuraba. Onde carallo o metería. Ás veces decía tacos a Rosa. Cando se abaneaba enriba de min decía obscenidades de seguido, en castelán. Case me deu a risa de pensalo. Xirou cara a mesa e inclinouse pra remexer no caixón mais fondo da mesa. Puidenlle ver os calcetíns pola canal do peito. Tiña un peito precioso. Miroume cando se endereitou e daquela entrou unha compañeira. Veña de gana que non es tí só, rapaz. Deume un sobre pechado e unhas cantas moedas e despediume acenando coa man no ar. Tropecei coa rapaza, morena, de boa estatura. Tiñaa visto por entre os estantes dos repostos, na nave do fondo. Parecía tímida pero tivo que levantar a vista por non enredármonos un no outro. Na miña vida vira ollos semellantes, por mais que non deixou que os contemplara mais ca unhas décimas de segundo. Pero qué che pasa? A Rosa protestou. Non sei qué lle vin nos ollos que me fixo sorrir maliciosamente.

As alarmas funcionan todas de xeitos semellantes. O movemento, a calor que despiden os corpos, ou a interrupción dunha raiola de luz fainas saltar provocando unha verbena que xa quixeran os Satélites. O caso é que a demostración só debe chegar a producirse despois da instalación. É o lóxico. Vai ti saber qué faría o namberguán este. O caso é que sae o paliducho do seu cuchitril e móntase a marimorena. A ver ho… qué carallo fixeches? Volve subir pola escada sen dar resposta. Non o entendo, di. Pois é doado, saltou a alarma. Cando me mira deste xeito lémbrome da Rosa. Creo que pensaba que certos órganos teñen capacidades ilimitadas, e cando comprobaba que no meu caso non era así, ollaba pra min coma se estivese vendo unha cabeza de pescada recén cortada. Metade noxo e metada mágoa. Non deixarías o conmutador da entrada ponteado? Non tal. Pois logo colocaches a fotoeléctrica do corredor ao revés. Non quedamos que era bipolar? É birolla, non bipolar. E seica che daba vergoña decirmo, ou? Abre os brazos no ar, cheo de razón, e como nesa actitude non pode ter conta do raio do contacto vólvese montar a marimorena. Sae o paliducho. Pero se puede saber a qué jugáis vosotros? Ábrese a porta do despacho. O namberguán parece impresionado pola presencia do vello e bota man dos fíos ata que volve a paz. Señor mío, mañana es un día importante para todo hombre bien nacido y yo me tomo muy en serio la jornada de reflexión, así que estas tonterías sobran.

Mañá é día de votacións. En canto os alporizados volven ao seu, pregúntolle ao namberguán con certa retranca: Oes, a tí non te collerían nunha lista desas das eleccións, anque fora de recheo? Vou de número dous pola Coruña, listo. Cos pepes, que lo sepas… Cando as gargalladas ameazan con botar de novo dos seus toques aos da casa saímos pra fora. Isto pásanos ás veces, e ven sendo unha sorte de tregua temporal que aproveitamos pra falar coas veciñas que veñen de facer algunha volta ou mirarlle aos munipas prás botas. Qué pouco lles gusta. Xa de paso recoñecémonos coma dous tipos que traballan xuntos con menos problemas dos que istas continuas regueifas poideran indicar.

Aquela moreniña foi a miña noiva case dous anos. Aprendeume algunhas cousas importantes que polo visto só saben as mulleres sen teren que estudalas. As mulleres son seres estranos, coma saídos dun mundo que non é de aquí. Non é certo que non as entendamos. É que son doutro mundo e mirándolle no fondo dos ollos, nótase ben. Saberedes que os ollos están compostos de partes diferenciadas. Marta, ese era o seu nome, tiña un pozo negro no medio dos ollos, e arredor del unha constelación cambiante de azuis e verdes e musgos e augas e ouros e algas e ondas. Qué sei eu. Logo había unha sorte de vacío interestelar e pouco máis aló un reino de veas irisadas que compuñan unha coroa azulada, máis lixeira de cores, pero tépeda coma unha fraga. Era cousa de velo. Mirala máis aló duns instantes era caer no engado do mar. Talmente. Eu mireina máis da conta aqueles días despois do noso tropezo que case rematou en tropezón. Doéume moito cando marchou. A ela doéulle mais verme nos brazos daquela tola sen cerebro, pero non quixo que llo explicase e liscou.

Chamóume dalí a un par de días para ver como estaba. Díxenlle que podiamos seguir sendo amigos e a verdade é que a idea de non volvela ver causábame unha tristura fonda. Coma unha ferida que non curara nunca. Contestou que non tiña sentido. Estaba perfectamente tranquila. Hoxe creo que estaba contenta. Aínda soño ás veces con aqueles dous mares no límite dos tropicos. Cando esperto choro a modiño ata que a vexo rir no meu maxín e entón rio tamén e póñome en marcha.

Non tiña moita idea do tempo que pasara cando atopei ao meu xefe de célula nun bar calquera. Non soupen qué lle había decir, pero entón foi el o que botou moi deseguido aquelas poucas palabras, medio atropeladas, coma se quixera aclaralo antes que ningunha outra cousa. Eu marchei tamén. De ónde? Do partido, ho… Ah, xa… Teño un rapaz. Non amoles… Pois sí. Baixou os ollos ao chán coma se aquelo estivera de mais nunha conversa entre nós. E tí non casaches? Pois… non. Vaia… bueno, tempo tes. É verdade. Estanme esperando. Vai logo. Xa nos veremos. Claro. Women come and go, din nas cantigas en inglés. Pero non, son todas as personas as que veñen e van. Esvaécense. Esmorecen coma a escuma nas ondas das mareas. Un día están e outro xa non. Pode saberse qué che pasa? A quén? A ti, carallo, parece que ves dun enterro. Seica te drogas xa de mañán, ou? Igual víñache ben un porrete. Iso pra ti, a min déixame co tinto. Ás veces o traballo serve pra esquecer as penas, que sempre hai.

Estaba perto dos coarenta cando andei a piques de casar cunha ricacha. Viña de Venezuela e tiña familia aquí, na parte de Combarro. Pouco faltou pra marearme o dia que a vin. Pensei na estrada da Fonsagrada, por aquelo das nonseicantas curvas. Tiña unha estampa ben atlética, pero moi de muller ao tempo. Falaba dun xeito moi simpático e deprendeu o galego coma quen frite un ovo. Caínlle en gracia. Viame co mono pola rúa e caíalle a baba. Non entendín nunca ben aquelo. Da noite prá mañá meteuse na eirexa e non houbo quen fixera bo dela. Casou con deus sen facer os votos. Bueno, desta vai. Deus te oia. Xa me extrañaría. E a mín, ala, vai ao teu. E por qué dis eso? Por nada. Aínda vou a algunha misa de cando en vez, non coma tí. Así andas, ala, vai acabando, Así andas tí, que xa nin a Marica te aguanta. Se cadra faime un favorciño a túa moza. Ri polo baixo e dá por rematado o asalto mentres baixa da escada.

Isto está. Hai que comprobar os outros. Peto na porta do gardacús. Temos que facer un par de probas, será millor avisar ao xefe. Revólvese na cadeira con fastío. Está vendo unha desas series da televisión colombiana e polo visto é da súa interese. Tardáis mucho? Nadiña. Damos unhas voltas pola sá mentres peta na porta do despacho e explica brevemente a situación. Hai fotos por todas partes, coa persoaxe da casa sempre no centro de atención. Diplomas tamén, algúns en inglés, e unha foto nunha praia. Aqueles traxes de baño tiñan o seu aquel. Resultou ser un recorte de periódico que falaba dun suceso acontecido en Palomares, por mais que do lugar non se via nin un mísero tellado.Venga, ya podéis, acabad prontito. Nun minutiño queda a volta feita. Non hai mais que revisar o luns pola mañá un par de detalles coa porta do garaxe.

Dos coarenta en adiante as cousas foron a pior. As loiras deixaron de ollarme daquela particular maneira e raramente pasaban dunha breve inspección ao nacente bandullo que daba paso sempre á indiferencia. Non hai cousa pior. Mudei de piso cando unha das veciñas guindou unha maceta con xeranios na terraza mentras recollía a roupa. Púxenme verde primeiro, logo rubio, conxestionado, e finalmente pálido. Ollei pra enriba e alí estaba a filla con cara de noxo. Tíñanme manía dende unha noite que lle deu ao televisor por se poñer a tope de volume mentres daba conta dun video porno barato. O que facían aqueles dous non tiña moito de particular, pero o que decían ía moi lonxe dos gustos das beatas dos arredores. Lisquei.

Un día chegou unha carta da miña irmá. Unha muller que decía adorarme e facíallo saber a quen fora que se lle achegara a menos de cen metros. Por resumir, decía, se cres que imos estar traballando pra ti, vas apañado. Antes diso había un par de frases que falaban de choivas sen fin e vodas nos arredores. Despois deso puña “A túa irmá que sempre te quere”. Ese mes os cartos non chegaron. Na facultade viña de aparecer un tipo do que podía decirse que se adicaba ao ensino coma quen se adica aos xogos de azar. Veu sustituir á Lola, a profe de historia, que andaba xa cun crío a enredar na barrigola. A cousa consistía en caerlle ben e non houbo sorte. Falei con Antón, que era un obreiro metalúrxico capaz de aturar unha disquisición filosófica perante un par de horas e despachar o problema despois cun refrán ben acaído. Era difícil saber por qué nos aturaba. Nun par de días tiña un mono azul, un par de luvas que non eran da miña talla e un número da seguridade social. Se non traballas, non cobras, que che quede claro, dixéronme. Firmei no libro de matrícula que me puxo de diante unha loira cun xesto de fastío. Animouse algo cando a mirei. Andaba chea de sinuosidades.

Perante unha tempada fun quen de compadrear coas tres frontes abertas: a universidade, a causa, e o traballo. Ata que chegou a dia de cobrar o aconteceu aquelo. Non se me daban ben as mulleres. Creo que tiña un punto de incerteza que encendía algún sinal, non sei onde, que afastaba a todas aquelas belezas dos meus arredores. Alimentaba amores platónicos, vivía de olladas secretas e tiña adequerido verdadeira maestría á hora de masturbarme, porque reducir aquelo á mecánica manual e rotinaria parecíame noxento. Chegou o día de cobrar e entereime tarde. A loira veume chamar con cara de cabreo. A ver se pensas que me pagan as horas extras, rapaz.

Entrei na oficina cando alguén pechaba a porta despedíndose dela. Chao, Rosa. Chaaaaaao. Murmurei unha desculpa co tono tímido que sempre gañaba a batalla cando había unha femia de diante. Miroume e falou moi alto. Bótame unha man, anda. Recollemos montóns de fichas onde había centos de anotacións feitas a man e dispuxémolas todas nunha esquina da mesa mentres ela facía sitio nun estante na parede. Vaimos achegando. Eu achegaba os paquetes de letras e ela aliñábaos no estante de enriba. Levaba un vestido moi axustado que non se molestaba en baixar cando se lle varaba no traseiro mostrando as coxas brancas, por mor do forzado da postura.

 Permanecía co fato de papeis entre as mans cando se agachou buscando algo no estante de abaixo e aquela grupa comezou a bailar a escasos centímetros da miña entreperna. Cando pensei que ía porme de volta e media xa tiña unha erección pouco disimulabel. Por fin volveu á posición orixinal, pero entón veuse cara atrás e en lugar de seguir co traballo achegou as nádegas alí onde o pantalón facía máis dano. Aquilo non podía ser unha casualidade. Ollou maliciosa o que acontecía na súa retaguardia e deu a volta. Non me bicou aínda. Sorriu, acomodoume na cadeira, arremangou o vestido porriba da cintura e desfíxose das bragas cun xesto de habelencia total. Cando vin os peitos brancos e xeitosos choutar enriba da miña cara soupen que a vida tiña cambiado para sempre.

A Encarna esta anda algo nerviosa e non deixa de vixiarnos. Estou por xurar que se parece ao amo, pero non por ser da familia, non. É un deses fenómenos que din que ocorren entre os cans e os seus donos. Hai quen dí que un can remata por parecerse ao seu dono. Pois a esta muller pásalle o mesmo. Debe de ter vinte anos menos ca el, e sen embargo parece saída dunha desas curiosas reunións de lores británicos. Y ojito con poner los pies en la pared. Iso ía aquí polo rei do rocanrol. Tarde piaches. Se antes fala antes lle pintas a parede. Istas paredes lávanse ben. Si, pero non se pintan por iso, dígocho eu. Pois que lle poña un marco e verás que bonitiña queda.

O episodio da loira foi unha revelación. No segundo seguinte ao seu sorriso de despedida soupen qué frontes me conviña atender máis. A universidade non era un deles e a revolución pasou a ocupar un lugar sen determinar. O primeiro posto do ranking pasou a ser ocupada pola lúbrica loira, que se ben non respondía exactamente ao estándar da muller romántica sementada na literatura, nos libros de texto e na propaganda televisiva, compensaba isa carencia cunha devoción polo sexo que eu compartía de maneira aberta e decidida. Pero todo remata. Decateime un día que escoitei os seus salaios a punto de abrir a porta e vin a carteiriña do encargado medio tirada enriba da mesa cos documentos esparexidos sen moito sentido.

Case morro do susto cando o vexo aparecer de diante de min, coma unha sombra. O outro anda arriba da escada pasando cables arredor da escaiola do teito. Le voy a hacer una pregunta, señor mío. Vaites que agora ten que me facer unha exame. ¿Cree usted que un operario puede ser tan inteligente como un intelectual? Nin o pensei. Non señor, non hai máis que ver ao meu compañeiro. Vaise satisfeito, acaneándose coma un ciprés co sorriso enganchado nos beizos xa pálidos e acomodando as gafas enriba do narís. Dende a porta vólvese e sentencia. Sólo en mi Galicia querida podría ocurrir un milagro como ese. Un non sei qué de emoción se lle engancha na gorxa cando pronuncia o nome da súa rexión preferida e o posesivo remata por traer outra famosa frase á lembranza. La calle es mía. Morreran tres daquela, así que a cousa perdeu a gracia. Para outra vez fállalle dalguen da túa familia. Eu non teño operarios na familia, son todos intelectuáis. Ai, non me digas, se cadra mesmo vos falades en latín á hora do xantar. Á hora do xantar, xantamos, e á de traballar traballamos. Mira que listiños.