Veño de dar voltas e mais voltas arredor de canta estrada poida haber neste mundo, incluídas as de ferro e excluídas as virtuáis, mal chamadas aéreas. Estas non entran nunca nos meus plans por razóns tan obvias coma incomprendidas. E veño de pensar que se cadra damos mais voltas das necesarias. Que non hai quen nos pare. Somos coma as avésporas que desfrutaban amolándome as comidas e as merendas en certo lugar do aparente páramo castelán. Tamén probei das amarguras da abafante Barcino, mira que me advertiron, consumida pola falta de osíxeno e pola inesgotabel presencia de tanta xenta que a ama (nese trance ando) mesmo cando se afoga. De todo iso quedou, cecáis máis afoutado aíndo polo bico lascivo das cumbres (pre) pirenaicas (ai, meu Puigmal.. ) un sabor que xorde acedo entre os dentes, que é de aquí. Á volta dun curruncho calquera, na aldea. Aquí, na casa. Este reino de ortigas e auga fría ten de ter moito valor. Máis do que ún pensa. A proximidade produce estranas alucinacións, e so pasan cando volves. E a lonxanía produce unha sede moi mala de levar.

Foto: Pincheira de Fervenza. Compre unha explicación. Fervenza é un lugar que ten unha pincheira, aquí a pouco do Barco. Podería chamarse Pincheira e ter unha fervenza, pero qué lle queres…