Like this:

Sempre pensei que a esquerda nunca se tomou moi en serio isto da información. Quedáballe lonxe. Eran os poderes fácticos, o inacadábel, e aínda por enriba, o inimigo. Cáseque un tabú. E a esquerda sabía, e sempre soupo, que o xuizo das xentes pasa necesariamente pola información. Pensas o que sabes, o que escoitas, o que les, o que che di a tele e os xornáis.

E agora, que nos quedamos sen xornáis en galego, polo visto algo mudou. Certo que hai moitas máis cousas que están a mudar. Xa non serven moitos mecanismos que hai pouco servían pra algo. A cadea clásica da información anda agora algo confusa porque a tecnoloxía está a darlle armas a quen non sospeitaba que podía chegar a ter semellante posibilidade.

Nesta circunstancia nace a posibilidade dunha publicación en galego, Sermos Galiza, apoiada por xentes da cultura e da política (nunca foi mala a política que se fai de cara á xente) que, amáis de ser un xérmolo de espranza pra quenes vivimos precisamente da espranza, ven rachar con esa vella e funesta tradición de deixarlle esa ferramenta á competencia en exclusivo.

Bo sería que a espranza chegara a concretarse. Pra iso, compre axudar de maneira ben concreta, e se os cartiños non chegan, seguro que hai algún outro xeito de botar unha man, agora que os teléfonos mobéis e as redes sociáis son quen de competir cos vellos elefantes editoriáis do tardo-franquismo.

Xa ía sendo hora.

http://sermosgaliza.blogspot.com/