Like this:

O tempo anda a dar voltas por enriba de nós, non sei se por embaixo. Hai quen di que non son voltas, porque nunca volve ao mesmo punto. Que son espiráis. Esas revoltas infinitas que semellan remitir ao principio dos tempos.

Este camiño témolo feito ducias de veces, sen cansar, cando aquelo de ter unha doenza medianamente seria implicaba percorrer cento trece kilómetros pola estrada de Trives, coas súas voltas e reviravoltas sen contar, non coma aquela de Fonsagrada que din que ten un número exacto e preciso que todo o mundo coñece.

Hai quen quere volver tamén ao principio dos tempos e ven contando aquelo de que sabe ben o que fai. Que as cousas van estar millor así, que teñen boas relacións cos de Ourense, e que son xentes importantes, desas que din “buenos días” no cando do bon día humilde do proletario. Contra desa xente berraban onte moitas gorxas de tódalas idades. Andaba eu sorprendido de ver berrar de novo estas gorxas por enriba dos sesenta, e a carón delas algunhas por embaixo dos 20, quén decía non sei qué da xuventude…

Tiven a impagable sensación de estar entre cidadáns, que non mandados. De xente que sabe que toca pelexar polo noso e xa non queda na casiña. Hora era. O único que non me gustaron foron as consignas, e debe de ser que anda ún algo canso das vellas rimas de sempre. Porque sempre é tempo demáis. O espontáneo “Feijoo, atención, que somos mogollón” soaba máis fresco, seguramente por vir das voces máis noviñas, pero tampouco imos facer diso un problema.

Pensei nos que non andaban con nós, porque xa lles contaron os partidarios das cousas ordenadiñas e uniformadas, que estas son movidas dos sindicatos, que queren mandar moito no hospital. E cavilei que de ter que discutir o asunto con algún deles, teríamos leria para rato. Daquela ocurríuseme que non hai que pensalo moito. E saíume en verso.

Xa fomos, xa volvemos, e ben vos coñecemos. Mágoa non ter millor voz.

Foto: Manifestación pola Sanidade Pública e contra da chamada Área Concertada. O Barco, 27 de Outubro de 2011